คือ... เรื่องมหัศจรรย์

posted on 01 Feb 2012 20:36 by alternateq

เราได้พบกันครั้งแรกตั้งแต่เราเรียน ป.1 เราเรียนด้วยกันจนถึง ป.6 โดยไม่ได้สนใจอะไรกันเป็นพิเศษ

เราเจอกันอีกครั้งตอน ม.ปลาย เราจำกันและกันได้ เรายังจำชื่อกันได้ เรามีเพื่อนคนเดียวกัน เรียนสายเดียวกันแต่เราอยู่คนละห้องกัน เราไม่ได้คุยกัน แต่เราก็ยังจำกันได้ เวลาที่เราเดินสวนกัน และเราเดินสวนกันบ่อยมากเสียด้วย ในเวลาสามปีของชั้นมัธยมปลาย

หลังจากนั้น กว่าสิบปีที่ไม่ได้เจอกัน เราได้เจอกันอีกครั้งใน Face book เมื่อได้คุยกัน เราได้พบว่า ตลอดเวลาในช่วงสิบปีที่ผ่านมานั้น ชีวิตของเราสองคนไม่ได้ห่างไกลกันไปไหนเลย ในช่วงชีวิตต่างๆ เราก็ได้มีเหตุให้ใช้ชีวิตอยู่ใกล้กัน หลายต่อหลายครั้ง โดยที่เราไม่รู้สึกตัวเลย

เมื่อวันก่อน เป็นวันที่เรากลับมาเจอกันครบรอบหนึ่งปี คราวนี้เราได้เจอกัน คุยกัน ใส่ใจในกันและกัน ดูแลกันและกัน

ถ้ามองในแง่ของชะตาชีวิต พรหมลิขิตคงได้ผูกพันเราไว้ด้วยกันตั้งแต่เราเกิด และไม่เคยให้เราห่างกันไปไหนไกลเลย

และวันนี้เราได้อยู่กับคนที่ ดีพอ พอดี และสำคัญสำหรับเราแล้ว

ขอบคุณพรหมลิขิต ขอบคุณชะตาชีวิตทั้งดีและร้ายที่เราได้ผ่านมาจนถึงวันนี้

ขอบคุณคนดีๆหลายๆคน ที่สอนอะไรหลายๆสิ่ง ทั้งเรื่องราวที่สุข และทุกข์ จนกลายเป็นผมและเธอ ที่พร้อมจะเป็น กันและกัน

ขอบคุณตัวผมเอง ที่เกิดมาเพื่อเป็นคนของเธอ และขอบคุณเธอ ที่ทำให้ผมได้มีความสุข

ขอบคุณครับ

edit @ 1 Feb 2012 22:02:33 by เก้าหาง จิ้งจอกช่างตีดาบพิศดาร

ความฝัน

posted on 01 Apr 2011 08:24 by alternateq
เมื่อเดินก้าวไปข้างหน้า ความฝันของฉันก็ใกล้เข้ามาอีกนิด
ยิ่งเมื่อยื่นมืออกไป สิ่งนั้นก็ยิ่งใกล้เข้ามาอีก
ฉันเดินผ่านทุกสิ่ง เดินต่อไปไม่ได้หยุด

แต่ทว่ารู้หรือไม่ ทุกสิ่งที่ฉันเดินผ่านไป
ฉันหันกลับมามองทุกครั้ง มันยังเป็นสิ่งสำคัญของฉันเสมอ
ยังเป็นความสุขที่สำคัญ ความเจ็บปวดที่สำคัญ เป็นเรื่องราวที่สำคัญ

สักวันหนึ่ง ฉันคงต้องเดินผ่านความฝันของฉันไป
มันเป็นทางสายเดียว และไม่มีทางหวนกลับ
เมื่อถึงวันนั้น หากฉันหันกลับมามอง ทางสายที่ผ่านมาจะเป็นอย่างไรบ้างนะ

เมื่อเดินก้าวไปข้างหน้า ทุกอย่างก็คงไม่อาจเป็นเหมือนเดิมได้อีก
เมื่อยื่นมือออกไป ทุกสิ่งก็ยิ่งเปลี่ยนแปลงไป
แต่ว่าไม่เป็นไร ฉันเก็บสิ่งล้ำค่านั้นไว้ แล้วเดินต่อไป ไม่เป็นไร

รู้หรือไม่ เธอที่ฉันต้องเดินผ่านไป
ไม่ว่าจะคิดถึงกี่ครั้ง เธอก็ยังเป็นสิ่งสำคัญเสมอ
ยังคงเป็นอดีตที่สำคัญ ปัจจุบันที่เปี่ยมสุข และอนาคตที่สดใส

สิ่งเหล่านั้นเป็นแรงผลักดันให้ฉันยังคงก้าวต่อไป และยังคงยื่นมือใขว่คว้า
ความสุข......

----------------------------------------------------------------------
แต่งเพลงได้เลยนะเนี่ย^^

คงอีกสักสิบปีล่ะมั้ง....

วันเวลาที่เราจะยังได้ทำในสิ่งที่ชอบ

วันเวลาที่เราจะยังได้เป็นในสิ่งที่ตัวเองรัก

...เราทำมันตลอดไปไม่ได้

...แล้วตอนที่เราทำได้ เราจะทำมันแค่ไหน?

 

จริงๆอายุเท่านี้แล้วยังทำได้เนี่ย ปาฏิหารย์มากๆแล้ว

มันจะปาฏิหารย์ไปได้นานเท่าไร.....

 

ในเวลาที่ยังมีความสุขได้ ขอให้มีความสุขได้ไหม....

 

มองฉันที่หัวใจได้ไหม? ยอมรับฉันที่ข้างในได้หรือไม่?

เพราะแม้ภายนอกจะเป็นอย่างไร.......

ภายในนั้นก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไป......

////

คำพร่ำบ่นเหล่านี้ เป็นคำพร่ำบ่นสุดท้ายแล้ว

เกี่ยวกับเรื่องนี้(หวังว่านะ)

เราไม่รู้ว่า เรื่องนี้จะจบลงยังไง

เพราะขณะที่พิมพ์ ก็ยังคงครุ่นคิดอยู่......