คงอีกสักสิบปีล่ะมั้ง....

วันเวลาที่เราจะยังได้ทำในสิ่งที่ชอบ

วันเวลาที่เราจะยังได้เป็นในสิ่งที่ตัวเองรัก

...เราทำมันตลอดไปไม่ได้

...แล้วตอนที่เราทำได้ เราจะทำมันแค่ไหน?

 

จริงๆอายุเท่านี้แล้วยังทำได้เนี่ย ปาฏิหารย์มากๆแล้ว

มันจะปาฏิหารย์ไปได้นานเท่าไร.....

 

ในเวลาที่ยังมีความสุขได้ ขอให้มีความสุขได้ไหม....

 

มองฉันที่หัวใจได้ไหม? ยอมรับฉันที่ข้างในได้หรือไม่?

เพราะแม้ภายนอกจะเป็นอย่างไร.......

ภายในนั้นก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไป......

////

คำพร่ำบ่นเหล่านี้ เป็นคำพร่ำบ่นสุดท้ายแล้ว

เกี่ยวกับเรื่องนี้(หวังว่านะ)

เราไม่รู้ว่า เรื่องนี้จะจบลงยังไง

เพราะขณะที่พิมพ์ ก็ยังคงครุ่นคิดอยู่......

Comment

Comment:

Tweet