คือ... เรื่องมหัศจรรย์

posted on 01 Feb 2012 20:36 by alternateq

เราได้พบกันครั้งแรกตั้งแต่เราเรียน ป.1 เราเรียนด้วยกันจนถึง ป.6 โดยไม่ได้สนใจอะไรกันเป็นพิเศษ

เราเจอกันอีกครั้งตอน ม.ปลาย เราจำกันและกันได้ เรายังจำชื่อกันได้ เรามีเพื่อนคนเดียวกัน เรียนสายเดียวกันแต่เราอยู่คนละห้องกัน เราไม่ได้คุยกัน แต่เราก็ยังจำกันได้ เวลาที่เราเดินสวนกัน และเราเดินสวนกันบ่อยมากเสียด้วย ในเวลาสามปีของชั้นมัธยมปลาย

หลังจากนั้น กว่าสิบปีที่ไม่ได้เจอกัน เราได้เจอกันอีกครั้งใน Face book เมื่อได้คุยกัน เราได้พบว่า ตลอดเวลาในช่วงสิบปีที่ผ่านมานั้น ชีวิตของเราสองคนไม่ได้ห่างไกลกันไปไหนเลย ในช่วงชีวิตต่างๆ เราก็ได้มีเหตุให้ใช้ชีวิตอยู่ใกล้กัน หลายต่อหลายครั้ง โดยที่เราไม่รู้สึกตัวเลย

เมื่อวันก่อน เป็นวันที่เรากลับมาเจอกันครบรอบหนึ่งปี คราวนี้เราได้เจอกัน คุยกัน ใส่ใจในกันและกัน ดูแลกันและกัน

ถ้ามองในแง่ของชะตาชีวิต พรหมลิขิตคงได้ผูกพันเราไว้ด้วยกันตั้งแต่เราเกิด และไม่เคยให้เราห่างกันไปไหนไกลเลย

และวันนี้เราได้อยู่กับคนที่ ดีพอ พอดี และสำคัญสำหรับเราแล้ว

ขอบคุณพรหมลิขิต ขอบคุณชะตาชีวิตทั้งดีและร้ายที่เราได้ผ่านมาจนถึงวันนี้

ขอบคุณคนดีๆหลายๆคน ที่สอนอะไรหลายๆสิ่ง ทั้งเรื่องราวที่สุข และทุกข์ จนกลายเป็นผมและเธอ ที่พร้อมจะเป็น กันและกัน

ขอบคุณตัวผมเอง ที่เกิดมาเพื่อเป็นคนของเธอ และขอบคุณเธอ ที่ทำให้ผมได้มีความสุข

ขอบคุณครับ

edit @ 1 Feb 2012 22:02:33 by เก้าหาง จิ้งจอกช่างตีดาบพิศดาร

Comment

Comment:

Tweet

ไม่น่าเชื่อว่าเพื่อนสมัยประถมคนนั้นจะน่ารักขนาดนี้ ดีใจที่เราได้เจอกันและยังไม่ลืมกันนะที่รัก

#1 By Sheeler (223.206.100.239) on 2012-03-09 12:44